२ ओळ्या.....

नजरानजर टाळणारी तुझी धडपड वाया गेली...
गालारील हसरी खळी, सर्व काही सांगून गेली!!

A Special One

Yes, its a special poem gifted to me by a friend....
-------------------------------------------------------------------------
A relationship which has lasted over more than a decade,
Makes me proud about being a part of it

A relationship which started being students
at the same college as undergraduates

A relationship that has just not passed
but excelled in all tests of time

A relationship far above just being friends
but with whom you can be just yourself

So,
When it hurts to look back,
and you're scared to look ahead,
take a look beside you and
I will be there

Thanks for being there for all these years,
and continuing ahead as a silent supporter.

विचार

विचारांना ह्या आपल्या
कधी कंटाळा का येत नाही?
'घ्यावी जरा विश्रांती',
असं कधीच कसं वाटत नाही?

दिवस असो की असो रात्र,
ना भान त्यांना वेळेचं
घरीच नाही तर बाहेरही....
ना बंधन त्यांना जागेचं...
कुठेही कधीही जायला,
त्यांना परवानगी का लागत नाही?

कधी हसू तर कधी आसू,
गाली आपुल्या रंगवतात...
बुद्धी आणि मनामधले,
वादविवादही घडवतात!
इतके कष्ट घेऊनही,
त्यांना थकवा कसा जाणवत नाही?

त्यांच्यावर कितीही रागावलो,
तरी साथ आपली सोडत नाहीत!
त्यांना दूर सारायचं म्हणलं तर,
आपल्यालाही ते सोडवत नाहीत...
त्यांच्याइतकं स्थितप्रज्ञ रहायला,
आपल्याला का कधी जमत नाही?

कळी आणि फूल

कळीच फूल होणं,
टाळता येत नाही....
ती फांदीवर असली तरी,
आणि नसली तरीही....

तिनी फक्त फुलत राहायचं,
रंगानी अन गंधानी.......
तिची इच्छा असली तरी,
आणि नसली तरीही....

गजऱ्यातली असो वा गुछयातली,
बागेतली असो वा वाहलेली,
तिनी प्रसन्न हसायचं!
कुठे दुखत-खुपत असलं तरीही....

हाच माझा स्वधर्म!!
असं म्हणत शेवटपर्यंत,
तिनी दरवळत राहायचं!
सुकून निर्माल्य झालं तरीही.....!!!!

पाऊस

आले आभाळ भरून,
सांगे गार गार वारा...
थेंब टपोरे पाण्याचे,
अशा बरसती धारा!

नसे अत्तरही जसे...
ओल्या मातीचा हा गंध!
नभी रांगोळीचे जणू...
इंद्रधनू सात रंग!!

काही क्षणातच सरेल...
हा ऊन-पावसाचा खेळ...
तरी खुणावते सृष्टी...
हीच ती भिजण्याची वेळ!!

चिंब होऊनिया आज,
दिली आश्रुंनाही वाट!
तुझ्या आठवणीत रमते....
मी अशीच दर पावसात!!!!

सखी

कवितेचा थोडक्यात आशय:
घर, घरातली माणस, नोकरी, ह्या सगळ्यांना सांभाळता सांभाळता ह्या सखीला स्वतःकडे बघायला, आवडी-निवडी जपायला वेळच मिळत नाही...
तिचं अस्तित्व ती विसरलीये..त्याबद्दल माझ्या मनात आलेले विचार......

सखी

मोकळ्या हातांनी तू हल्ली,
शोधतांना दिसतेस काहीतरी...
मनातली अस्वस्थता,
ह्यालाच म्हणत असावेत!!

जातेस उशिरा कामावर,
अन येतेसही लवकर!
कामातलं असमाधान....
ह्यालाच म्हणत असावेत!!

सगळ्यांच्यात गप्प असतेस.......
अन शून्यात हरवून जातेस!
गर्दीतला एकटेपणा.........
ह्यालाच म्हणत असावेत!!

तुझ्यातला ओलावा,
चेहऱ्यावरच हसू,
तुझी कामाची झिंग,
आमच्या मनातली "तू".....
कुठे ग हरवून आलीयेस?
असं काय झालंय सखे,
की तू, "तुलाच" अशी विसरलीयेस?

विसरशील का?

विसरशील का? विसरशील का?
मला कधी तू विसरशील का?
विचार ना कधी तुझ्या मनाला
मला कधी रे विसरशील का?

भेट आपली पहिली-वहिली,
गारठलेल्या संधीकाली....
अनेक स्वप्ने, अनेक आशा,
चांदण्यासवे लेवून आली!!
रंगवलेल्या त्या स्वप्नांना,
पुन्हा कधी रे पाहशील का?
विसरशील का?

शब्दांच्या पलीकडले....
भाव दाटले माझ्या नयनी!
ह्रदय तार छेडिलीस तू अन,
सूर उमटले ओठामधुनी!!
गुणगुणलेल्या त्या गाण्याला,
पुन्हा कधी तू गाशील का ?
विसरशील का?