घर, घरातली माणस, नोकरी, ह्या सगळ्यांना सांभाळता सांभाळता ह्या सखीला स्वतःकडे बघायला, आवडी-निवडी जपायला वेळच मिळत नाही...
तिचं अस्तित्व ती विसरलीये..त्याबद्दल माझ्या मनात आलेले विचार......
सखी
मोकळ्या हातांनी तू हल्ली,शोधतांना दिसतेस काहीतरी...
मनातली अस्वस्थता,
ह्यालाच म्हणत असावेत!!
जातेस उशिरा कामावर,
अन येतेसही लवकर!
कामातलं असमाधान....
ह्यालाच म्हणत असावेत!!
सगळ्यांच्यात गप्प असतेस.......
अन शून्यात हरवून जातेस!
गर्दीतला एकटेपणा.........
ह्यालाच म्हणत असावेत!!
तुझ्यातला ओलावा,
चेहऱ्यावरच हसू,
तुझी कामाची झिंग,
आमच्या मनातली "तू".....
कुठे ग हरवून आलीयेस?
असं काय झालंय सखे,
की तू, "तुलाच" अशी विसरलीयेस?
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.