विरह कविता

तू नसलास की,
आठवतात तुझे शब्द...
जाणवतात तुझे श्वास...
तुझ्यासोबत घालवलेल्या असंख्य क्षणांची,
मग ध्यानीमनी ओवली जाते माळ...
अन विरहातही तूच अलगदपणे,
उमलवतोस हसू माझ्या ओठांवर!

तू नसलास की,
भासते तुझी चाहुल...
लागते तुझी ओढ....
तुझ्यासोबतच्या  गप्पांची अन भांडणांची,
मग रचली जाते एक सुंदर कविता...
अन विरहातही तूच हळुवारपणे,
रेखाटतोस तिला माझ्या हृदयावर!

तू आलास की,
दिसते तेच हसू अन..
ऐकू येते तीच कविता...
तुझ्यासोबत आलेली मला भेटायला..
विराहातल्या आपल्या क्षणांचे,
ते एकच असते कॅनवास....
जे एकमेकांच्या सहवासातही,
घर करून राहते आपल्या अंतरंगावर...!!!!

भरून आलेलं आभाळ .......

भरून आलेलं आभाळ,
सांजवेळेचा आभास....
कधी कोसळती धारा,
कधी नुसताच गार वारा.....
तरी मातीला येई गंध,
अन हवेत,....सुखद ओलावा...

भरून आलेलं मन,
भूतकाळाचा प्रवास.....
कधी अश्रू ओघळणारे,
कधी नुसतेच ओथंबलेले.....
तरी दाटून येई कंठ,
अन हवेत,.......एकाकी स्तब्धता....

तू.....

माझ्या मनात तू,
माझ्या श्वासात तू,
आयुष्यातील सुख-दुखांच्या..
क्षणा-क्षणात तू!!

पहाटेच्या किरणात तू,
रात्रीच्या गारव्यात तू,
हसण्यात तू, रुसण्यात तू,
रोज नव्या रुपात तू,
ओथंबलेल्या नयनातील..
थेंबा-थेंबात तू!!

पावसाच्या पाण्यात तू,
रण-रणत्या उन्हात तू,
पानात तू, फुलात तू,
मातीच्या गंधात तू,
अथांग ह्या निसर्गातील...
कणा-कणात तू!!

इंतज़ार

शुक्रिया जनाब की आपको,

इस नाचीज़ की याद तो आयी!

ख़त को पढ़ते-पढ़ते,

हमारी तो आँख भर आयी!!

लाख कोशिशे करने पर भी,

भुला न सके हम आपको!

इस ख़तने तो जगा दिया,

सारे सोये ख्वाबोंको!!

लेकिन पता नहीं हुयी है,

हमसे कौनसी ऐसी ख़ता?

जिसकी सज़ा में आपने,

भेजा ख़त बिना कोई अता-पता!!

अब तो सिर्फ अगले ख़त पे,

आँखें लगाये बैठे हैं!

पता नहीं इस नए इंतज़ार की,

उम्र कितनी लम्बी हैं !

आयुष्य..

गुलाबाच्या फुलासारखं जणू,
आपलं हे आयुष्य असतं....
कधी बोचरं, काटेरी दुःख तर,
कधी सुंदर, सुगंधी सुख असतं!!

वाटेवरील वाटसरुही जणू,
असेच काहीसे भेटत राहतात...
काही जिव्हारी वार करून तर,
काही हळुवारपणे मनाला स्पर्शून जातात!!

चारोळी

रोजच्याप्रमाणे आजही माझ्यावर,

निद्रादेवी प्रसन्न होत नव्हती......

विचारांना कितीही थांबवायचा प्रयत्न केला,

तरी त्यांची मैफल काही संपत नव्हती!!

मैत्र

मनात असतो विचारांचा काहूर,
तरी शब्द येत नाहीत ओठांवर!
खूप काही सांगायचं असतं....
पण उमटत नाही काहीच कागदावर!!

किती वेळा वाटतं की आता..
सोडून द्यावेत हे पाश मायेचे!
पण नाही सुटत ते रेशमी बंध..
आपल्याच नात्यातील कर्तव्याचे!!

रक्ताची नाती तर
“ready made” मिळतात,
अन बाकीची म्हणे,
“customized” असतात!

तरी, “its my choice” हा,
असतो निव्वळ भास,
सगळं आधीच असतं...
"त्यानी" ठरवलेलं खास!!

त्यातूनच मग जुळतात का,
काहींचे सूर अनोखे?
अन त्यालाच म्हणायचे का,
आपण मैत्रीचे नाते??